Ik heb ze enige tijd geleden allemaal weer voorbij zien komen. Weer ja. Gevoeld tot diep in mijn lijf: over mijn grenzen heen gaan, niet goed voor mezelf zorgen, emoties als boosheid en verdriet niet de ruimte geven, niet kunnen accepteren en loslaten. Ik ben weer terug bij af, lijkt het. Ik sta weer onderaan de ladder. Zo leek het, voelde het, te midden van al deze oude gewoontepatronen. Maar toen de rust enigszins was gekeerd, kwam ik tot een ander inzicht. Juist nu mijn hart open is, kan ik eindelijk ademen (Brand New Me – Alicia Keys). Ik zie dat mediteren mij dichter bij mezelf brengt, meer zelfliefde en dankbaarheid laat voelen. Ik zie ook dat juist daardoor al het onverwerkte zich laat zien, alles wat nog geheeld mag worden, waar nog liefde en aandacht nodig is. Die dieperliggende patronen die er zo ingesleten zijn, worden losgetrild en nemen volledig de ruimte, ze laten zich zien om gehoord, geheeld te worden. Het moment is nu.

Ik zie ook dat juist door meditatie al het onverwerkte zich laat zien.

Ik was even ingedut, werd de laatste tijd weer geleefd, verviel weer helemaal in mijn oude gewoontepatronen, mijn cosy comfortzone, de makkelijkste weg. Maar ik sta weer helemaal op scherp. Niet makkelijk wegschuiven en doen alsof ze er niet zijn, Karishma, doen alsof jij er niet bent. Herken en erken ze. Accepteren dat emoties als boosheid en verdriet er mogen zijn. En vervolgens liefdevol loslaten. Accepteren dat ik moeite heb met grenzen aangeven en voor mezelf zorgen. En vervolgens liefdevol loslaten. Accepteren dat ik het zo ontzettend lastig vind om voor mezelf te kiezen. En vervolgens liefdevol loslaten. Accepteren en loslaten om vervolgens in mijn nieuwe patronen te gaan staan. Waar ik met vallen en opstaan wél mijn grenzen aangeef, wél goed voor mezelf zorg, wél mijn emoties de ruimte geef en wél uitspreek. Ik kies voor mij.

Precies dit, mooier had ik het niet kunnen verwoorden:

ichooseme

 

 

 

 

 

 

 

 

Tip aan mezelf: lees deze blog telkens als je er weer even door heen zit!

Ik heb het gevoel dat ik pas sinds 2012 echt leef, bewust(er) ben. Wakker ben. Als ik denk aan mijn leven ervoor dan lijkt het soms alsof ik heel oppervlakkig leefde. Ik leefde wel, want ik ademde en werd elke dag wakker. Maar het leek een soort roes. Een droom waarin ik maar wat deed. Ik was zo ver van mezelf verwijderd dat ik mezelf niet meer voelde. Dat oppervlakkig leven in combinatie met mezelf kwijt zijn, zorgde in 2012 voor een interne uitbarsting. Mijn ‘dertigersdilemma’ noem ik het ook wel. Het kwam diep van binnen, alsof mijn ziel aangaf dat het (ik) zo niet langer door kon gaan. Ik voelde me letterlijk zielsongelukkig. Na een jaar een hoop oud zeer er uit te hebben gehuild, kwam ik langzaam maar zeker een stapje dichter bij. Dichter bij mezelf. Dichter bij de kern.

Bewuster leven brengt zo een rijkere wereld vol kleuren en geuren met zich mee.

Sinds ik mezelf weer heb herontdekt, lijkt er ook een veel diepere verbinding te zijn. Met mezelf en met het leven. Mijn spirituele honger lijkt ook niet te stoppen. De ene training na de andere, het ene boek na het andere en gesprekken met gelijkgestemden duiken ineens op. Eenmaal op dit pad is er geen weg meer terug. Ik besef nu pas hoeveel meer er is. Zoveel meer. In kleine dingen. Kleine woorden. Kleine daden. Nu pas zie ik hoe groots het kleine eigenlijk wel niet is. En hoe warm mijn hart daar van wordt en overstroomt van liefde. Bewuster leven brengt zo een rijkere wereld vol kleuren en geuren met zich mee. Meer innerlijke rust in een wereld vol uiterlijkheden. Luisteren naar je innerlijk weten. Simpel weg door elke dag naar binnen te keren al is het maar vijf minuten. Oftewel mediteren, maar niet iedereen wordt hier net zo warm van als ik. Ik ben blij dat ik nu leef met al mijn zintuigen open en steeds meer kan zien, voelen en horen.

Ik ben wakker.

Meer innerlijke rust in een wereld vol uiterlijkheden.

Met ‘about time’ bedoel ik niet ‘nou dat werd tijd zeg’, maar letterlijk ‘over tijd gesproken’. Het gevoel hebben dat de tijd door je vingers glipt. Dat zei ik laatst tegen een nichtje, omdat het prikken van een datum om af te spreken zo lastig was. Ik worstel er al een TIJD-je mee. Misschien zelfs langer dan een tijdje (jaren??). Op de één of andere manier schiet ik al-TIJD in lichte paniek wanneer een vriendin of familielid vraagt om weer af te spreken. Ja, ja, het begrip ‘tijd’ houdt me erg bezig. In plaats van een gevoel van gezelligheid, zie ik in gedachten alleen volle weekenden met afspraken, verjaardagen, trouwerijen etc. en nauwelijks tot geen tijd voor moi. En vooral door dat laatste schiet ik dus in lichte paniek. Ik voel me geleefd door andermans agenda’s. En als je zo nu en dan ook nog eens te horen krijgt dat het ‘zoooo lang geleden was dat we elkaar gezien hebben dus we moeten echt weer afspreken!’ dan voel je je ook nog eens bezwaard, bijna schuldig, om vervolgens nee te zeggen. Dus in plaats daarvan probeerde ik koste wat kost toch nog een gaatje te vinden, maar daar had ik alleen mezelf mee.

Vroeger dacht ik zeeën van tijd te hebben, nu naarmate ik ouder word, voelt het als een race tegen de klok. Hoog TIJD om daar iets aan te doen dus en mijn geluksgevoel weer terug te krijgen als we het hebben over tijd. GELUK-kig viel niet zo lang geleden mijn oog op de volgende zin van Susan Marletta Hart:

Als je denkt geen tijd te hebben, dan heb je ook geen tijd. Als je denkt tijd te hebben, dan creëer je ook tijd.

Dat wordt dus per direct een nieuwe mindset: van geen tijd naar tijd. Zeeën van tijd. En daarmee dus ook voldoende me-time. Eigenlijk is het net zoiets als positieve gedachten trekken positiviteit aan en negatieve gedachten negativiteit. Een knap staaltje ‘wet van aantrekking’ dus. Oftewel: positiviTIJD: er is tijd in overvloed in plaats van negativiTIJD: er is schaarste in tijd. En zo is het eigenlijk met alles in het leven. Het is maar net hoe jij er zelf naar kijkt/wilt kijken. Er is altijd overvloed, maar wij leven nog met het beeld van schaarste. Langzaam komt daar wel al verandering in. Steeds meer mensen hebben het door.

Verleggen van je focus: van negativiteit naar positiviteit, van schaarste naar overvloed, van gebrek aan tijd naar zeeën van tijd, van focussen op wat je niet hebt naar wat je juist wel hebt. You name it and focus on it! Want daar kunnen we echt voor kiezen. Jij en alleen jij hebt het zelf in de hand.

Verleggen van je focus: van negativiteit naar positiviteit, van schaarste naar overvloed, van gebrek aan tijd naar zeeën van tijd, van focussen op wat je niet hebt naar wat je juist wel hebt.

Dus om er weer even op terug te komen: we creëren zelf onze tijd. En daarnaast is het waarschijnlijk ook gewoon een kwestie van af en toe nee zeggen tegen een ander. En daarmee ja tegen jezelf (lees mijn blog hierover). Makkelijker gezegd… Hoe dit in de praktijk verloopt? To be continued…

ja tegen jezelf lijst

Herkenbaar lijstje? Dan herken je dit misschien ook. Wanneer een vriend of vriendin er door heen zit, te veel hooi op zijn of haar vork neemt of onzeker is dan kunnen we hem of haar zo goed met raad en daad bijstaan. Voor een ander weet je maar al te goed wat goed is en kun je haarscherp zien wat er aan de hand is. Van een afstandje kun je dit makkelijker zien dan wanneer het jezelf betreft. Dan ziet iedereen het om je heen, behalve jijzelf. We willen niet toegeven als de ander er iets van probeert te zeggen. Waarschijnlijk omdat we er zelf (nog) niet aan toe zijn. Of omdat we ons sterk willen houden en maar door willen blijven gaan. Maar voor wie? Voor de ander of voor onszelf? En wat is het ergste dat er kan gebeuren als je wel toegeeft? Is dat dan zwak, heb je gefaald? In de ogen van jezelf of in de ogen van een ander?

‘Open en kwetsbaar zijn, is niet zwak’ zei een leidinggevende eens tegen mij toen ik een aantal jaren geleden er zelf door heen zat. Dat raakte mij diep en besefte ook hoe waar dat eigenlijk is. Dat anderen het soms zien als zwak wanneer je je kwetsbaar opstelt, zegt eerder iets zegt over hen. Want eigenlijk is het juist heel sterk. Maar niet iedereen ziet dat zo, dat is misschien de reden waarom we onszelf niet altijd open en kwetsbaar durven op te stellen. Een andere reden kan zijn dat anderen zich groter kunnen voelen doordat jij je kwetsbaar opstelt. Dat merk ik regelmatig bij collega’s op werk. In hun ogen maakt mijn kwetsbaarheid mij klein, waardoor zij zich groter kunnen voelen. Ook dat zegt iets over de ander. Reacties of misschien zelfs verwachtingen van anderen én jezelf beschermen tegen de pijn die je wellicht gaat voelen wanneer je jezelf wel open durft te stellen, zijn misschien wel redenen om jezelf dan maar sterker voor te doen. Maar weet dat juist door het wel te doen, je niet alleen jezelf er een plezier mee doet, maar ook anderen ermee inspireert. Onbewust raak je er een hoop mensen mee.

Open en kwetsbaar opstellen is niet zwak.

Dus wat betreft bovenstaand lijstje is het zo nu en dan goed om even bij jezelf stil te staan voordat je met de ander meegaat of de ander ruimte geeft. Voel eerst of je dicht bij jezelf kunt blijven en of jezelf ook ruimte geeft. Je dit beseffen is al de eerste stap. De volgende stap is om liefdevol naar jezelf en de ander te zijn, om vanuit daar te kiezen voor dat waar je daadwerkelijk achter staat, dat wat jou gelukkig maakt. Ook al betekent dat, dat je daarmee NEE zegt tegen een ander. Want uiteindelijk zeg je daarmee dus JA tegen jezelf. Heerlijk gevoel toch?

NEE tegen een ander, is JA tegen jezelf

De woorden van Nelson Mandela uit zijn speech in 1994 inspireren nog steeds.
Deze ongelofelijke krachtige en prachtige woorden, rechtstreeks vanuit de bron,
zijn er om te delen en te helen.

Inauguratierede van Nelson Mandela (1994)


Onze grootste angst is niet dat we onvolmaakt zijn.
Onze grootste angst is dat we mateloos krachtig zijn.

Het is ons Licht, niet onze schaduw, die ons het meest beangstigt.
We vragen onszelf: “Wie ben ik om briljant te zijn, prachtig, talentvol, fantastisch?”

Maar wie ben jij om dat niet te zijn?
Je bent een kind van God.

Je onbelangrijk voordoen bewijst de wereld geen dienst.

Er is niets verlichts aan je klein te maken,
opdat andere mensen zich bij jou niet onzeker zullen voelen.

We zijn allemaal bedoeld om te stralen als kinderen.
We zijn allemaal geboren om de glorie van God die in ons is, te openbaren.

Die is niet alleen maar in sommige van ons, die is in iedereen!
En als wij ons Licht laten stralen, geven we onbewust andere mensen toestemming hetzelfde te doen.

Als wij van onze eigen angst bevrijd zijn,
bevrijdt onze aanwezigheid vanzelf anderen.

Om me heen beginnen veel mensen aan een nieuw hoofdstuk. Of het nu een nieuwe relatie is, een eigen bedrijf of een nieuw huis: overal is beweging. Het kan aan de zons- of volle maansverduistering van afgelopen maand liggen, de April-in-Actie energie of de lentekriebels : hoe dan ook, het is tijd voor actie, tijd voor iets nieuws. En zo ook bij mij.

Durf ik mijn verhalen wel te delen met de grote, ‘boze’ wereld? Durf ik mezelf wel ‘uitgekleed’ te laten zien?

Vorig jaar ontstond het idee om te gaan bloggen. Over het leven, over mijn ontdekkingsreis naar mezelf en over geluk. Gewoon met als doel om te delen. Want delen is helen. Ik was toen met goede moed begonnen met een website. Schrijven voor mezelf deed ik al, dus ik had genoeg schrijfmateriaal om te starten. Maar toch kwam er kort erna een gevoel van onzekerheid. En dat schoof ik eerst weg onder het mom van: “Ik heb toch geen tijd’ of ‘er zijn al zoveel bloggers’ en ‘ik weet toch niet hoe ik zelf een website moet maken’. Maar diep van binnen was het mijn eigen onzekerheid. Durf ik mijn verhalen wel te delen met de grote, ‘boze’ wereld? Durf ik mezelf wel ‘uitgekleed’ te laten zien? Toen in ieder geval nog niet.

Susan Smit (big fan!) vergelijkt het toelaten van je eigen verleden en verdriet in één van haar columns in de Happinez met kunst. Want in de kunst van het schrijven, schilderen of musiceren, duiken je verborgen emoties vroeg of laat op, zegt ze. “Je hebt het uitgediept uit het diepste van je ziel, in het licht gehouden, met je creatieve krachten een paar slagen gedraaid en getransformeerd tot kunst. Het is iets op zichzelf geworden, iets waar anderen op hun beurt van alles in kunnen lezen en uit kunnen halen wat hen verder helpt.”

En met die woorden in gedachten, ontstond er langzaam aan meer ruimte voor het nemen van de volgende stap. Mijn ‘schrijftherapie’ heeft mij eerder gediend en “…mag nu zijn helende werk doen bij iedereen die het leest.” Dankjewel Susan!

Mijn ‘schrijf-therapie’ heeft mij eerder gediend en “…mag nu zijn helende werk doen bij iedereen die het leest.

Inmiddels, een jaar later, heb ik weer frisse moed en voel ik al enige tijd weer kriebels om echt te starten met mijn blog. De lentekriebels zorgen ervoor dat ik nu echt in actie kom. Misschien moest ik het allemaal nog even tijd geven: het idee laten rijpen, een stukje van mezelf onder ogen zien en de moed verzamelen om mijn dromen waar te maken. Waar ik er eerst een jaar over deed, lukt het me nu in één maand. En dat naast mijn job, opleiding en een zwangere buik (hoezo ‘ik heb geen tijd’?). Omdat ik het wíl.

Vandaag luid ik niet alleen een nieuw levensjaar in, maar ook een nieuw hoofdstuk als Geluksblogger met de geboorte van mijn Geluksblog.