Ik werk ruim 8 jaar bij hetzelfde bedrijf. En ik heb er 8 jaar over gedaan om er achter te komen wat het effect van loslaten is. Niet alleen er achter komen, maar ik heb het tot in de puntjes van mijn haren, tenen en neus ervaren. Het loslaten van mijn werk dus. Met werk zat ik er altijd zo krampachtig in. Ik voelde me TE verantwoordelijk, TE betrokken en vatte dingen vaak TE persoonlijk op. De ideale mix voor een burn-out overigens (vaak ook in combinatie met een gevoel van niet gehoord en gezien worden). Ik durfde niet, maar tegelijkertijd moest ik wel van mezelf en daardoor trok ik telkens leidinggevenden aan waarbij ik nog meer moest. Ik vond mezelf niet goed genoeg, en daardoor vonden mijn leidinggevenden dat ook. (What you believe, is what you get.) Mezelf móeten veranderen, mezelf profileren, presteren, mezelf laten zien en laten horen. Precies die dingen waarvan ik dacht dat je zo ‘hoorde’ te zijn. Precies dat wat eigenlijk helemaal niet bij mij paste. Maar omdat ik het verwachtte van mezelf, spiegelde de buitenwereld deze verwachting ook weer terug naar mij. En daardoor belandde ik in een vicieuze cirkel van trekken en halen, niet gehoord voelen en mezelf kwijtraken in de afgelopen jaren op het werk. Een bekend fenomeen overigens, met name onder de jongeren tussen de 20 en 30 jaar in deze prestatiegerichte maatschappij, oftewel burn-out. n.

Maar omdat ik het verwachtte van mezelf, spiegelde de buitenwereld deze verwachting ook weer terug naar mij.

Ondanks het feit dat ik met een naar gevoel (door mijn werk of door mezelf?) mijn zwangerschapsverlof inging, kwam ik er tijdens mijn verlof helemaal los van. Los van mijn werk. Los van het negatieve zelfbeeld wat ik had en los van het idee in mijn hoofd dat ik heel veel moest (zijn). Het enige wat op dat moment ‘moest’, was genieten van de tijd die ik had met mijn baby. En dat ging helemaal vanzelf, ik hoefde daar geen moeite mee te doen. (Thank you baby!) Het was genieten met volle teugen. En ik ervaarde voor het eerst zo overduidelijk wat het deed met mijn lichaam en geest.

Ik had door de manier waarop ik met mijn werk omging niet meer door hoeveel spanning ik droeg in mijn lijf. Ik had al zo lang last van gespannen nek en schouders en een pijnlijke onderrug dat ik het niet eens meer doorhad. Het hoorde er bij. En daardoor viel het niet meer op en werd het gewoon. Maar in mijn verlof konden mijn lichaam en geest helen. Ik voelde weer hoe het was om niet meer moe te zijn in mijn hoofd. Babymoe is echt iets totaal anders dan werkmoe! Net zoals ik nu weet dat slaap hebben en moe zijn ook twee totaal verschillende dingen zijn! Ondanks de weinige uurtjes slaap, had ik zoveel energie. En inspiratie! De mooiste ideeën borrelden op. Maar daarover een ander keer meer. Nog nooit voelde ik me zo dicht bij mezelf, zo in het hier en nu en zo gelukkig met…MIJ!

Ik voelde weer hoe het was om niet meer moe te zijn in mijn hoofd.

Ik kwam helemaal los van het werk. Ik was er zelfs klaar mee en klaar voor om er afscheid van te nemen. Tijd voor iets anders dacht ik. Maar toen ik na mijn zwangerschapsverlof weer naar werk ging, vol met blije baby energie, gebeurde er iets magisch. De wereld leek er anders uit te zien. Leek ja, want eigenlijk was alles nog steeds hetzelfde. Maar ik zat er anders in. Ik had losgelaten. Geen krampachtig gevoel meer van moeten op het werk. En daardoor voelde alles luchtiger. Mijn collega’s vond ik ineens veel leuker. En zelfs mijn (nieuwe) leidinggevende. Er kwamen kansen op mijn pad, alsof het nu in mijn schoot geworpen werd nu ik los had gelaten. Zonder het krampachtige moeten, heb ik nu veel meer een vrij gevoel waarbij ik eindelijk echt geniet en mezelf kan zijn. Ik zag mezelf niet meer rondlopen bij deze werkgever. Maar het was net alsof het universum mij wilde laten zien ‘kijk Karishma, zo kan het ook’. I get it now! Thank you!

Ik besef nu dat je helemaal geen leven hoeft te leiden waar je continu vakantie van nodig hebt. Want ik reisde wel 3x per jaar de wereld rond om maar even op adem te kunnen komen (en ook omdat ik een (ontdekkings)reiziger ben). Ik snakte ernaar, keek er naar uit en dacht het harder nodig te hebben dan zuurstof. Weer even opladen. Ja even, want zodra je weer aan het werk ging was dat gevoel als sneeuw voor de zon verdwenen en keek je alweer uit naar de volgende vakantie. Nee, zo hoeft het voor mij niet meer. Ik hou van mijn leven, met of zonder vakantie. Met mijn huidige baan of zonder. Met zonneschijn of zonder.

Ik wil een leven leiden waar je geen vakantie van nodig hebt.

Zoals de meeste van ons inmiddels beseffen, vindt er wereldwijd een verschuiving plaats. Van een gehaast leven naar een leven in balans. Van het volgen van anderen naar het volgen van je hart. Van materieel naar spiritueel. Waar we eerst zeiden ‘Ik denk…(dat ik vanavond maar thuis blijf)’ zeggen we steeds vaker ‘Ik voel…(dat het goed voor me is om vanavond thuis te blijven)’.

Rust en balans is waar we de afgelopen jaren al naar op zoek waren. Even een pauze in je hoofd. En aandacht voor wat zich in het moment aandient, waar je op dat moment mee bezig bent of wat je op dat moment voelt in je lijf. Mindfulness dus. Maar er is ook iets anders waar we steeds meer naar op zoek zijn. Op zoek naar iets hogers, iets groters. Een universeel gevoel van eenheid en harmonie. Leven vanuit je hart. Van mindfulness naar heartfulness dus.

Heartfulness is een prachtig vervolg op mindfulness als je het mij vraagt. Je hoofd ‘legen’ met mindfulness, en je hart ‘vullen’ met heartfulness. Het is het ontwaken van een spiritueel hart. Met heartfulness ga je een hartverbinding aan waardoor je een diepere vorm van liefde kunt ervaren. Een onzichtbare hartenergie die niet alleen jezelf, maar ook anderen en de wereld positief beïnvloedt. Het brengt jou en de ander naar een hoger bewustzijn. Waar we ons met mindfulness ‘zen’ voelen, voelen we ons met heartfulness ‘bliss’.

Je hoofd ‘legen’ met mindfulness, en je hart ‘vullen’ met heartfulness.

Heartfulness is wat mij betreft een optelsom van hartintelligentie en hartcoherentie. Om met het eerste te beginnen: ons hart kent een eigen intelligentie. Het reageert sneller op gebeurtenissen om ons heen dan onze hersenen. Met andere woorden: onze gevoelens zijn sneller en krachtiger dan onze gedachten. Hartintelligentie gaat over het luisteren naar je intuïtie, je innerlijke wijsheid, je zielenmissie. Het kiezen vanuit je hart. En over het ervaren van vreugde en liefde. Met hartcoherentie, de naam zegt het al, wordt een coherent hartritmepatroon bedoeld. Dat betekent dat het hartritme in harmonie is met andere ritmes in je lichaam zoals hersengolven en ademhaling. Hierdoor communiceren ons hart, brein, zenuwstelstel en hormoonsysteem optimaal, waardoor je je energieker, meer in balans en zelfverzekerder, ja zelfs gelukkiger voelt. Dit gevoel breng je ongemerkt naar buiten, waardoor ook anderen meevibreren op deze gelukstrilling en er een veel groter geluksgevoel verspreidt. Het hart doet dus veel meer dan bloed door ons lichaam rondpompen. Het is een rechtstreekse verbinding met informatie uit de ziel, zou je kunnen zeggen.

Heartfulness breng je ongemerkt naar buiten, waardoor ook anderen meevibreren op deze gelukstrilling en er een veel groter geluksgevoel verspreidt.

Compassie, vriendelijkheid, gelijkmoedigheid en gedeelde vreugde (de vier hartkwaliteiten) doen het spiritueel hart al ontwaken. Een ander mooie manier om deze hartverbinding met jezelf aan te gaan is de Hartcoherentie meditatie. Mocht je nooit eerder gemediteerd hebben, dan is dit een hele mooie om mee te beginnen. Ook wanneer je moeite hebt om lief te zijn voor jezelf, liefde te voelen voor jezelf. Op internet zijn er een hoop van deze meditaties te vinden. Ik combineer de meditatie van de hartcoherentie die ik geleerd heb bij de opleiding tot Gelukscoach graag met Ho’oponopono; een sjamanistische methode uit Hawaii die ervoor zorgt dat ons ego op 1 lijn komt met ons Ware Zelf.

Hartcoherentie meditatie

  • Ga ontspannen liggen of zitten en adem een aantal keer (bijv. 5x) rustig in door je neus en uit door je mond. Voel je lichaam ontspannen bij elke uitademing.
  • Ga vervolgens met je aandacht naar je hart en visualiseer dat je inademt en uitademt door je hart. Doe dit een aantal keer (bijv. 5x) terwijl je bij het in- en uitademen denkt: ik adem zuivere lucht in door mijn hart en afvalstoffen uit.
  • Denk vervolgens aan een gelukkig moment in je leven of aan iemand die je gelukkig maakt. Bijvoorbeeld de laatste keer dat je de slappe lach kreeg, een mooi familiemoment of denk aan je (klein)kind, partner, goede vriend(in) of huisdier. Herhaal deze gelukkige gedachten een aantal keren in je hoofd en voel het geluksgevoel opwellen in je hart tot het er helemaal mee gevuld is.
  • Laat het geluksgevoel stromen door heel je lijf van boven naar beneden, tot de uiteinden van je neus, vingers en tenen. Laat het gevoel van geluk, liefde, stromen door alle cellen in je lijf. Totdat je hele lichaam ermee gevuld is. Neem er even de tijd voor.
  • Zeg tenslotte 3x met aandacht tegen jezelf: Ik hou van je, Dankjewel, Het spijt me, Vergeef me alsjeblieft. (Ho’oponopono)
  • Blijf dan nog even ontspannen liggen, voel na en open dan langzaam je ogen.

Liefde is trilling. En alles wat is, is trilling. En dus weer liefde.

Het HeartMath Institute, een pionier op het gebied van hartconnectie en hartintelligentie, biedt nog veel meer tools die je dieper doen verbinden met het hart. En het effect is groots. Door deze diepere verbinding met (de helende kracht van) het hart raak je niet alleen jezelf, maar ook anderen, dier en milieu en zelfs de Aarde. Simpelweg door aanwezig te zijn. Want liefde is trilling. En alles wat is, is trilling. En dus weer liefde. Stel je eens voor hoe de wereld er uit zou zien, wanneer we allemaal aan heartfulness zouden doen! Als we allemaal vanuit een diepe hartverbinding zouden leven, dan vindt er een verschuiving plaats in het bewustzijn van onszelf, de ander en de aarde. Zodat er meer liefde en licht op aarde komt. Zodat we onszelf en de wereld een dimensie verder brengen!

Bekijk ook het filmpje van HeartMath Institute hierover.

Mijn wens voor deze Kerstmis is:

Dat we de harde muur om ons heen laten zakken.
Dat we meer zachtheid tonen voor onszelf. En voor de ander.
Dat we meer over onze problemen durven te praten, hulp durven te vragen.
Dat we niet altijd maar denken alles alleen te moeten oplossen.
Dat we ons niet altijd maar sterk hoeven te houden. Voor onszelf of voor de ander.

Dat we niet altijd maar de schone schijn hoeven op te houden.
Dat het leven geen concurrentenstrijd is met onze naasten.
Dat we ook de minder leuke dingen in ons leven mogen laten zien.
Dat we naast blijdschap ook verdriet met elkaar mogen delen.
Dat daar niks zwaks aan is. Dat is juist heel sterk.

Niet de muur omhoog houden, maar laten zakken.

Zodat we meer van ons (ware) zelf laten zien.
Zodat we meer mogen schitteren.
Zodat we anderen met onze levenslessen mogen inspireren.
Zodat onze kinderen leren echt te zijn. Te Zijn.
Zodat onze kinderen helemaal in hun kracht staan.

Laat de muur zakken die ons niet langer dient.

Zo kunnen we onszelf helen.
Zo helen we elkaar.
Zo helen we de wereld.

Van nu. Van morgen.
Voor elkaar. Met elkaar.

Begin bij jezelf.

Heel veel licht en liefde
toegewenst deze kerst.

Eerder schreef ik al over tijd in de zin ‘waar gaat toch de tijd’. Het onderwerp houdt me nog steeds bezig. ‘Ik wil een opleiding doen, mijn meditaties weer oppakken en gezonder eten, maar ik weet niet waar ik de tijd vandaan moet halen’, vertelde een vriendin mij laatst. Herkenbaar, ik worstel er van tijd tot tijd ook mee. To do lists, bucket lists, healthy lists… Al die wensenlijstjes over wat we nog willen doen en bereiken in ons leven…Grote of kleine wensen. Soms weet je niet meer waar je moet beginnen. We willen zoveel, in zo weinig tijd. En het liefst allemaal tegelijk en Nûhûû. En oh ja, ergens tussen alle drukte willen we natuurlijk ook ME-TIME. Maar hoe langer je er aan denkt, hoe langer het duurt voor je iets doet. En uiteindelijk wordt het niets. Van uitstel…

Hoogste tijd
Soms heb je zoveel ideeën in je hoofd dat je niet weet waar te beginnen. Hoog tijd voor wat prioriteit! Vorig jaar kreeg ik een gouden tip die ik graag wil delen. Als je ECHT iets wil (doen), dus niet maar zeggen en er verder niks mee doen, of je hebt een idee, onderneem dan binnen 72 uur actie. Hoe klein die actie ook is, neem de eerste stap. Kies ook één ding van je wensenlijstje en wil vooral niet alles tegelijk doen. Maar hoe ga je van ‘geen tijd’ naar ‘hoogste tijd’. Juist prioriteit! Zo kom je er:

Van ‘geen tijd’ naar ‘hoogste tijd’.

The wishlist: maak een lijst met al je wensen
Stel dat je alles mag wensen en er geen enkele belemmeringen zouden zijn. Het maakt niet uit hoe gek of bijzonder je wensen of doelen ook mogen zijn. Wat zou je dan willen? Schrijf het vervolgens allemaal op en verdeel je wensenlijst in dingen die je:

  • wilt ZIJN (zelfstandig, coach, inspirerend voorbeeld),
  • wat je wilt HEBBEN (bijvoorbeeld meer me-time, eigen bedrijfje, geduld) of
  • wilt DOEN (bijvoorbeeld Spaans leren, een boek schrijven, wereldreis).

Geef jezelf één minuut per onderdeel en schrijf alles zo snel mogelijk op. Zorg dat je pen blijft bewegen op het papier!

Kies er 1 en focus
Gelukt? Kies vervolgens één ding. Bijvoorbeeld iets wat voor jou het meest belangrijk is, waarvan je denkt dat dat de minste effort heeft of waar je hart sneller van gaat kloppen en je ogen van gaan glinsteren. Zorgt er dan voor dat je er één kiest waar je je vervolgens volledig op focust. Geen tien ballen in de lucht dus. Maar één. Dat is pas een mindfull wishlist. Wanneer je kiest vanuit je hart.

Kiezen vanuit je hart.

Bedenk acties die je dichter bij je wens brengen
Formuleer dan verschillende acties die je dichter brengen bij het realiseren van je wens. Wil je een eigen bedrijfje opstarten? Onderzoek dan bijvoorbeeld je mogelijkheden op internet, kijk of je met iemand in je netwerk kunt afspreken die dit al heeft gedaan voor tips en trucs of welke cursussen/webinars je verder kunnen helpen.

Kies 1 actie en voer uit
Heb je je acties geformuleerd? Kies er dan 1 uit en voer die binnen 72 uur uit. Stel het niet langer uit! Laat de tweede actie ook niet te lang op zich wachten en voer één voor één je acties uit die je dichter bij je wens brengen.

Last but not least
That’s it! Bijna dan. Er is nog een belangrijke voorwaarden. Misschien wel de belangrijkste. Cliche of niet, daar komt ie:
‘Geniet bewust van elke stap in het proces, focus en haast je niet naar het einddoel. Maar heb aandacht voor de weg er naar toe.’

Haast je niet naar het einddoel, maar heb aandacht voor de weg er naar toe.

Wennen in een ander land met een andere cultuur, oftewel cultuurschok, daar zijn we wel bekend mee. Maar hoe noem je het als je moet wennen aan de wereld? Dat klinkt heel groot. En zwaar misschien. Maar ik besef me nu pas, sinds ik bewust wakker ben, dat dat wel precies hetgeen was wat ik van jongs af aan ervoer: ik had moeite om te wennen in de wereld. Als klein meisje was ik altijd al stil, bang om iets te zeggen, maar ook bijzonder gevoelig voor spanningen en emoties van anderen, harde geluiden en fel licht. Het liefst maakte ik mezelf onzichtbaar. Op de middelbare school had ik het het zwaarst. Ik begon sterk te twijfelen aan mezelf en lag nachtenlang wakker waarom ik niet net als iedereen ‘normaal’ kon doen. Want in mijn ogen was ‘normaal’ doen extravert zijn, gezellig zijn en kletsen over koetjes en kalfjes met jan en alleman. Waarom kostte het mij dan zoveel moeite, zoveel energie? En dat gevoel had ik ook nog steeds toen ik aan mijn carrière begon. Ik twijfelde constant aan mezelf en werd alleen maar nog onzekerder. Ja ik weet het nu zeker, ik had te maken met een ‘wereldschok’.

‘Wereldschok’: ik had moeite om te wennen in de wereld’

Omdat alles zo intens bij mij binnenkwam (licht, geluid, geur, emoties) vond ik de wereld en de meeste mensen erin maar eng. Na dertig jaar (ja ik ben een laatbloeier) kan ik eindelijk een beetje acclimatiseren in deze wereld. Dankzij de vele mensen op mijn pad en wat levenservaring, heb ik inzicht gekregen in mijzelf en kom ik steeds dichter bij mezelf. Waar ik eerst moeite had met mezelf, kan ik mezelf nu steeds beter accepteren. Vorig jaar werd ik getipt over boeken over hooggevoeligheid en introversie o.a. van Susan Cain met ‘Stil’, Elaine N. Aron met ‘Hoogsensitieve personen’ en Susan Marletta Hart ‘Aandachtig leven met hooggevoeligheid’. Die hebben mij ontzettend veel rust en zelfvertrouwen gebracht. Ik begreep eindelijk dat er niks raars met mij aan de hand was. En leerden mij mijn eigenschappen van een fijngevoelig persoon te waarderen. De basics hierin zijn zo belangrijk: rust, regelmaat en reinheid. Oftewel voldoende me-time, op tijd naar bed en de dag van je afspoelen met een heerlijke warme douche. Zoals Elaine N. Aron het ook zo mooi zegt: ‘zorg voor jezelf alsof je voor een baby zorgt’. En Susan Cain adviseert een ‘rustplekje’ waar je tot jezelf kunt komen na een dag vol prikkels van buitenaf (doen!).

‘Zorg voor jezelf alsof je voor een baby zorgt’

Het lukt me nog niet altijd even goed met alle prikkels om te gaan en heb dan opnieuw te maken met een wereldschok. Bijvoorbeeld bij een borrel van werk of op een verjaardag van een vriendin waar je niet iedereen kent. Te veel mensen, te veel drukte, te veel prikkels. En dan voelt het weer alsof ik van een andere wereld kom. Bye bye me en Hello wereldschok. Maar als ik mezelf eraan herinner wat mij helpt, voel ik mezelf weer langzaam terugzakken in mezelf. Er zijn een hoop oefeningen en meditaties die je terugbrengen naar jezelf. Ik ben tot een top 4 gekomen die voor mij het beste werken.

  1. Buikademhaling en aarden (mindful)
    Drie keer bewust door naar mijn buik ademen (10 tellen in- en 10 tellen uitademen voor zover het lukt) en mijn voeten bewust op de grond te voelen (als een stevig gewortelde boom), brengen me terug naar mijn lichaam, naar mezelf. Een interne focus in plaats van extern, gecenterd in je lichaam, in je eigen kracht.
  2. Geef vervelende gevoelens de ruimte (mindful)
    ‘Voelen, voelen, voelen’, zeg ik tegen mezelf, omdat ik de neiging heb om mijn gevoel weg te stoppen en te doen alsof er niks aan de hand is. Mijn onzekerheid of vervelend gevoel op een borrel of verjaardagsfeestje, mag de ruimte krijgen, mag er zijn en goed doorvoeld worden. Eenmaal de ruimte lost het zich van zelf op. En dat is echt waar.
  3. Richt je eigen licht naar anderen (meditatie)
    Door jouw licht en kracht via je zonnevlecht naar buiten te laten stromen als een waterval, komt er niks meer bij je naar binnen. Geen energieën die niet jouw hoogste goed dienen. Maar je eigen kracht kan nog wel naar buiten, om zo ook anderen te raken, te helen met jouw licht en liefde. Je hoeft het alleen maar te visualiseren.
  4. Wees lief voor jezelf (affirmatie)
    Dat is het allerbelangrijkste op momenten waarin je je onzeker voelt: lief zijn voor jezelf. Omdat je zo makkelijk in oude gewoontepatronen kunt vervallen zoals ‘ ik kan het niet’ of ‘ ik ben niet goed genoeg’. Juist bij veel prikkels kun je je onzeker voelen. Daarom herhaal ik mijn mantra in zulke situaties en zeg tegen mezelf: ‘het is ok, het is ok om mezelf te zijn’.

Deze oefeningen helpen mij om mijn aandacht van buiten naar binnen te keren, van een uiterlijke wereld naar een innerlijke wereld, van drukte naar stilte. Om zo steeds meer in mijn persoonlijke kracht te staan, steeds een stapje dichter bij mezelf. Zodat ik kan zeggen: Bye bye wereldschok, Hello me.