Heb jij ook spookgedachten wanneer je niet meer in verbinding bent met jezelf? Zit je te veel in je hoofd in plaats van je hart? Wanneer je teveel bezig bent geweest met jouw buitenwereld in plaats van jouw binnenwereld?

Angst en onzekerheid nemen het dan van je over. Je verbinding met jezelf is verbroken. You’re disconnected. Je weet niet meer wat je er tegen moet doen, je hebt het allemaal al geprobeerd: vechten, vluchten of bevriezen. Geen van de drie is natuurlijk effectief. Maar je reageert instinctief, vanuit oude programmeringen die je in het verleden misschien geholpen hebben. Maar nu niet meer. Nu kun je eigenlijk geen kant op. De enige uitweg is stilstaan bij en toelaten wat zich aandient en het vervolgens tot in de puntjes van je tenen, vingers en neus te voelen. Helemaal doorvoelen, totdat je kunt accepteren wat is. En het vervolgens liefdevol kunt loslaten.

Je verbinding met jezelf is verbroken wanneer je teveel bezig bent geweest met jouw buitenwereld in plaats van jouw binnenwereld.

Herkenbaar? Voor mij ook. Afgelopen maand nog. Ik heb mezelf weer eens verwaarloosd. Het blijft een terugkerend thema. De liefde voor mezelf voelde ik al een tijd niet meer. Waardoor ik ook geen liefde kon geven aan anderen.

In een reis naar mijn hart kwam ik donker en licht tegen. Ik koos ervoor om het donker te onderzoeken. Ik zag teleurstelling. Teleurgesteld was ik omdat ik wèèr mezelf in de steek had gelaten. Niet goed voor mezelf gezorgd, andere bezigheden prioriteit gegeven. Ik wist ook niet meer hoe ik weer bij mezelf moest komen. Hoe ik weer even stil moest staan. De pause knop indrukken. En heel diep ademhalen. Jeetje wat was dat lang geleden zeg!

Ik kon weer langzaam mijn hartzeer in de ogen kijken: een recente gebeurtenis wat verdriet en boosheid met zich mee had gebracht. En ik zag hoe ik al langere tijd mijn verbinding met mezelf kwijt was. Ik stond niet meer stil bij mijn basisbehoeften: gezond eten, voldoende drinken en op tijd naar bed. (Ooh zo simpel, maar oooh zo belangrijk!) Ik leefde in een spookwereld met mijn spookgedachten. In het verleden. In de toekomst. Maar niet in het NU. De krampachtigheid en stijfheid waar ik in leefde had zich vast gezet in mijn hartgebied en de hele achterkant van mijn rug. Ik weet nu dat ik mezelf weer op nummer 1 mag zetten. Ik mag weer gaan voelen om los te laten. Om ritmisch mee te bewegen op de stroom van het leven.

Ik leefde in een spookwereld met mijn spookgedachten. In het verleden. In de toekomst. Maar niet in het NU.

Ik weet nu ook dat ik opnieuw dagelijks de verbinding wil maken met mezelf. Reconnect. Met het licht en de liefde in mij. Zodat ik lekkerder in mijn vel zit. Vol zelfvertrouwen het leven tegemoet ga. En het licht naar de donkere plekken in mij te laten schijnen. Zodat ik het licht ook naar buiten toe kan uitdragen.

Er zijn verschillende methodes, therapieën, meditaties, oefeningen, hobbies etc die je dichter bij (de liefde voor) jezelf brengen. Ik fladderde voorheen van het een naar het ander, wat dus niet heel effectief werkt. Er is tegenwoordig ook overload, noem het gerust een overkill, aan informatie. Je kunt het gevoel krijgen dat je al achterloopt nog voordat je begint. Je hart hierbij volgen is een must. Mij hielp in het verleden de hartcoherentie meditatie en journaling. Dat heb ik weer opgepakt. Het helpt me weer vreugde en geluk te voelen en daardoor ook liefde en dankbaarheid: de twee deugden met de hoogste trilling. Zelfs water wordt in trilling verhoogd, wanneer je deze woorden opschrijft op een onderzetter en je glas water er op plaatst. (Ja echt!)

Van disconnect naar reconnect dus. Beginnend met de basisbehoeften (want goed zorgen voor jezelf is ook lief zijn voor jezelf, oftewel liefde voor jezelf). En ben gestart met mijn hartcoherentie meditatie en gebed in de vorm van journaling. De rust in mij keert langzaam weer terug. Het licht in mijn hart gaat weer meer schijnen.

Wat helpt jou om de verbinding met jezelf aan te gaan? En hoe hou je dat voor langere tijd vol?

Often we have to break down to break through

Bewust of onbewust, vergelijken doen we helaas allemaal wel eens. Helaas, omdat vergelijken vaak ten koste gaat van je energie en je eigenwaarde. Als een dief in de nacht steelt het je geluk en vreugde. De afgelopen weken lees, zie en hoor ik van alles over dit onderwerp. Zo had ik het op werk met een collega over dat een oud-collega onlangs naar Ibiza is verhuisd. ‘Superleuk voor haar he?’ Maar als reactie kreeg ik terug: ‘Ibiza? Dat zou ik nou nooit doen.’ Hoe komt het nou toch dat we het direct op onszelf moeten betrekken in plaats van bij de persoon in kwestie te blijven? En het zo moeilijk lijkt om het geluk van de ander te delen? Doen we dit om onszelf ervan te overtuigen dat we het ook prima voor elkaar hebben? Maar als we inderdaad gelukkig zijn met ons leven, dan is er toch geen reden om te vergelijken?

Het thema houdt me bezig. Daarom ben ik er maar wat dieper op in gaan zoomen. Nu we het er toch over hebben, wil ik twee begrippen met elkaar… vergelijken, namelijk ‘vergelijken’ versus ‘inspireren’.

De energie van vergelijken

Vergelijken kan je inferieur, minderwaardig doen voelen: ‘oh die heeft het veel beter voor mekaar dan ik’, of juist superieur, je voelt je beter dan de ander: ‘oh die heeft het veel slechter dan ik, heb ik het even goed voor elkaar’. Beiden dienen geen hoger doel. Door constant met de ander bezig te zijn, verlies je de focus op jezelf en je levensdoel. Met de komst van social media gebeurt dit helaas maar al te vaak. Vergelijk daarom ook zeker niet jouw ECHTE leven met het gecontroleerde ONLINE leven van een ander.

De energie van beide vormen van vergelijken voelt zwaar en kent een negatieve lading, een neerwaartse spiraal. Je bevindt je aan de onderkant van de zogenaamde emotieladder of de bewustzijnsschaal. Hier hebben we te maken met schaamte, schuld, lusteloosheid, verdriet, angst, verlangen, woede en trots. Deze emoties halen je uit je kracht en zorgen voor een neerwaartse spiraal. Hier geldt ook de wet van aantrekkingskracht: hoe meer negatieve emoties, hoe meer negativiteit je in je leven aantrekt.

Vergelijk niet jouw ECHTE leven met het gecontroleerde ONLINE leven van een ander.

De energie van inspireren

Dan over het begrip ‘Inspireren’. Denk eens aan iemand die jou ontzettend inspireert. Dat kan een vriend(in) zijn of een bekend persoon zoals een spreker of schrijver. Hoe voelt dat nu? Juist. Veel lichter en positiever. Je bent veel meer geneigd om het succes en het geluk van de ander te vieren. Je voelt je blij, enthousiast en gemotiveerd. Gemotiveerd om ook stappen te zetten naar succes en geluk in jouw leven. Niet om te kopiëren, maar je te laten inspireren om het beste uit jezelf te halen. Op jouw eigen en unieke manier. En zelf ook te inspireren.

Wanneer je je laat inspireren zit je in de opwaartse spiraal, bovenaan de emotieladder of de bewustzijnsschaal. Hier heb je te maken met moed, ontvankelijkheid, bereidheid, acceptatie, beweegreden, liefde, geluk, vrede en zelfs verlichting ja. Hoe hoger op de bewustzijnsschaal, hoe hoger je bewustzijn en hoe meer je bij je zelf kunt blijven en hoe veerkrachtiger je wordt. Ook hier geldt de wet van aantrekkingskracht: hoe meer positieve gedachten en emoties, hoe meer positiviteit je in je leven aantrekt. Jouw energetische frequentie bepaalt dus jouw geluk.

Beautiful minds inspires others.

Let’s do this!

Laten we daarom stoppen met vergelijken. Laten we op ons eigen pad focussen en laat je voetspoor achter. Laten we in onze eigen kracht, geloof en vertrouwen gaan staan. Laten we de successen van anderen aanmoedigen en juichend langs de zijlijn van hun pad staan (zoals je dat ook bij je kind of huisdier doet). Laten we elkaars pad respecteren (we weten immers niet welke bergen de ander beklommen heeft om te komen waar ze nu staan). Laten we onze oordelen over onszelf en elkaar achter ons laten. Laten we anderen als inspiratie zien voor ons eigen leven. Laten we zelf ook een inspiratie zijn voor anderen.

Voel je het al? Daar zit kracht, flow en optimisme in! En brengt je in synchroniciteit met je leven. De juiste gebeurtenissen en personen precies op het juiste moment!

Jouw energetische frequentie bepaalt jouw geluk.

Kies elke dag opnieuw voor jouw geluk

Het is een proces. Iets waar je elke dag bewust bij stil dient te staan. Wil je verandering zien in je leven? Dan moet je bereid zijn om er elke dag opnieuw in te investeren, discipline hebben om door te gaan en volharding zelfs bij tegenslag. Het is dus niet iets wat je in een week, een maand of een jaar gedaan hebt. Nee het is iets wat je elke dag opnieuw doet, waarschijnlijk heel je leven. Dag in, dag uit bewust kiezen voor jouw innerlijke houding, jouw weg naar geluk. Totdat je onbewust bekwaam bent. Waar te beginnen? Een paar tips!

  • Bepaal elke ochtend wat jouw focus wordt. Bijvoorbeeld: vandaag is mijn vertrouwen groot genoeg om mijn controle op te geven. Zeg dit gedurende de dag zo vaak mogelijk tegen jezelf. Denk er aan met elke voetstap die je zet. Of kies een tool die het beste voor je werkt. Bijvoorbeeld door in de ochtend je focus mee te nemen in je meditatie, als affirmatie, EFT, journaling of draag een edelsteen bij je die je gekozen innerlijke houding versterkt.
  • Sluit je dag af door elke avond je wensen te manifesteren om zo dichter op je pad te komen. Kies ook hierbij een tool die het beste bij je past. Bijvoorbeeld door te visualiseren of een visionboard te maken waar je elke avond naar kijkt, stil te staan bij de positieve dingen in je leven waar je dankbaar voor bent of in meditatie je zorgen of angsten aan je gidsen over te dragen en te vragen je dichter bij je zielenpad te brengen. Geloof en vertrouw erop dat het universum voor je zorgt.
  • Geloof niet alles wat je gelooft over jezelf! Wanneer je merkt dat het succes van een ander de moed in je schoenen doet zakken, wees er dan bewust op wat je gedachten zijn. Wanneer je daarbij jezelf namelijk wijsmaakt dat jij dit nooit zou kunnen bereiken om welke reden dan ook, weet dan dat jij dit verhaal aan jezelf vertelt. Let er bewust op of je dit verhaal vaker aan jezelf vertelt. Want des te vaker je dit doet, des te meer je het gelooft en je er ook zo naar gedraagt. Buig je gedachten om wanneer je dit weer merkt. Dus in plaats van: ‘dat lukt mij toch nooit’, denk je ‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan’ (inspired by Pipi Langkous). Bedenk ook dat wanneer je iets echt, maar dan ook echt heel graag zou willen bereiken, je er ook echt voor gaat, voor kiest. Met een sterke mindset bereik je je doelen 2x zo snel.
  • Oefen in ontvankelijk en onbevangen luisteren naar de ander. Zoals een kind dat doet. Wees open. Zonder oordeel. En haal datgene eruit waar jij iets aan hebt en vergeet de rest. Oefen ook hoe je op een ander reageert. Is het geven van je mening neutraal en oprecht of zit er toch nog iets van een oordeel in? Hou een dagboekje bij over de gesprekken die je gedurende de dag hebt gevoerd en schrijf je inzichten op.

Neem leiderschap over je leven en begin vandaag nog. Laat je niet afleiden door anderen en kies met heel je hart voor je zielenpad.

We won’t be distracted by comparison if we are captivated with purpose.

2017: what a year!

De meeste van jullie weten dat ik na een lekker lang ouderschapsverlof begin vorig jaar weer begon met werken en mijn opleiding vervolgde met een kleine thuis. Wat overigens mijn eigen keus is en respecteer een ieders keus daarin. Ik wilde het allemaal zelf zo, sterker nog, ik moest het allemaal van mezelf (tikkeltje streng voor jezelf Karishma?) Ik moest daardoor ook prioriteiten stellen met als gevolg dat de sociale druk alleen maar zwaarder aanvoelde. ‘Een vriendin van mij doet dat ook allemaal wat jij doet, maar haar zie ik wel vaker,’ kreeg ik nog op mijn neus gedrukt. Hmmm…deed ik iets verkeerd? Zoals ik ben, trok ik het me natuurlijk persoonlijk aan, terwijl ik weet dat dit iets van de ander is, niet van mij. Note to self: je hoeft geen verantwoording af te leggen voor de keuzes die je maakt vanuit je hart, ever! Ok, back to blog.

Op mijn werk merkte ik ook iets: ik was niet meer zo scherp als voor mijn zwangerschapsverlof. Die zwangerschapsvergeetachtigheid blijft maar door gaan, dacht ik. Ongemerkt ging ik daardoor overpresteren. Ik moest het goed doen, geen fouten maken, presteren, alle ballen in de lucht houden! Ik gaf al mijn energie aan mijn werk en opleiding. Want in deze prestatiemaatschappij is dat wat er van je verwacht wordt, toch? Dus ga je gewoon door, ten koste van jezelf. Maar is het niet heel gemakzuchtig om de maatschappij waar we in leven de schuld te geven? De schuld buiten onszelf te zoeken? Ja, er wordt van alles van je verwacht. Maar dat betekent niet dat je geen keus hebt (ja, ja op papier weet ik het altijd beter dan in de praktijk: point taken). Ligt het uiteindelijk toch gewoon aan onszelf? Als je het aan mij vraagt…yep. We hebben allemaal een keus en het is jouw leven. Jij bepaalt. We kunnen kiezen voor onze eigen grenzen, we kunnen kiezen voor vertrouwen, maar nee, wat ik mezelf en ook veel anderen om me heen zag doen in 2017 was kiezen voor angst, veroorzaakt door een gevoel van machteloosheid. ‘Ja maar ik moet wel, want anders…’ (vul zelf maar in).

We hebben allemaal een keus, want het is JOUW leven. Jij bepaalt.

Op dat moment, toen ik als een malle mezelf probeerde overeind te houden, wist niemand en zelfs ik niet, dat ik te maken had met een extreem b12 deficiëntie (google er maar op voor de symptomen). In de zomer 2017 viel ik om. Nou ja omvallen, het was eerder niet meer uit bed komen van de extreme oververmoeidheid. Zat ik er nu weer doorheen net als in 2012? (Zie mijn blog over mijn inzinking spirituele ontwaking). Maar nee, het voelde deze keer echt anders, lichamelijk zat ik er zwaar doorheen, daardoor deed het ook mentaal iets met me. Logisch toch (duh)? Beetje jammer dat het vervolgens wel door anderen als een ‘burn-out’ bestempeld werd. Als je me echt kent weet je dat ik er geen moeite mee heb om er voor uit te komen als het wel zo was geweest. Ik was immers de eerste die riep of dit nou weer een burn out was. Ik had alleen te laat door wat er echt aan de hand was, komt er van als je je je hele leven al moe voelt en de extreme vermoeidheid wijt aan het kersverse moederschap (de slapeloze nachten dus). Maar een b12 deficiëntie was het en dat is dus een gevalletje wat anders. Hierover is al heel veel geschreven: er zijn b12 websites, fb groepen en zelfs klinieken, de een zweert bij b12-injecties de ander bij b12 smelttabletten en oh ja, pik het vooral niet wanneer de huisarts na 10 weken injecties stopt want je b12 is nog lang niet op peil op celniveau, maar daar ga ik het nu allemaal niet over hebben. Ik kan je alleen maar aanraden je eigen weg hierin te vinden en vooral naar jezelf en je lichaam te luisteren. Doe wat goed voelt voor jou. Heb ik ook zo ondervonden.

Ik kies voortaan voor de energiegevers in plaats van de energievreters.

Nee, waar ik nog even op wil terugkomen is die angst die ons dingen laat doen die totaal niet in lijn zijn met onze eigen behoeften, wensen en onze ‘purpose’. Alleen maar omdat we bang zijn om onze kwetsbare kant te laten zien? Of omdat we comfortabel een ongelukkig leven leiden? Vorig jaar was voor mij echt de druppel. Ik wil niet meer leven vanuit angst en machteloosheid. Nee, dat heb ik achter me gelaten in 2017: dank je voor deze wijze les. Ik wil leven vanuit vertrouwen, vanuit het hebben van een keuze, vanuit liefde. Vanuit de echte ik. Niet die Karishma die ik vorig jaar liet zien: ik red het wel (maar stiekem verdrink ik – omdat ik zwaar over mijn vermoeidheidsgrens ging). Nee, de Karishma die laat zien wanneer het te veel wordt, die nog duidelijker grenzen aangeeft ook wanneer dat betekent dat dat ik opnieuw afspraken moet afzeggen (sorry guys, weten jullie het maar vast). Die durft zich echt en kwetsbaar op te stellen (want we hebben tenslotte allemaal een kwetsbare kant toch?). Kwetsbaarheid is niet zwak al denk je misschien van wel, nee het is een teken van kracht en moed. Je inspireert anderen zelfs om hetzelfde te doen door authentiek te zijn. No more keeping up appearances, no more fake it till you make it! Ik kies voor mezelf, mijn grenzen, mijn energie. En ja, al doen anderen 10x keer zoveel, ik weet inmiddels dat ik het nodig heb om vaker te moeten opladen. Ik kies voortaan voor de energiegevers in plaats van de energievreters (don’t take it personal).

Angst laat ons dingen doen die totaal niet in lijn zijn met onze ‘purpose’. Omdat we een comfortabel ongelukkig leven leiden?

2018: ik voel me sterker dan ooit. Zelfs met al mijn imperfecties, die ik steeds beter kan omarmen. Ik ben er klaar voor en heb de teugels van MIJN leven weer in eigen handen. Dat was altijd al de bedoeling. Je hoeft er alleen maar voor te kiezen en het universum staat achter je bij elke stap die je zet en elke keuze die je maakt. Let maar op!

2016: The Caterpillar
2017: The Cocoon
2018: The Butterfly

De kraamtranen, het herstellen van je lichaam, de rollercoaster aan emoties en de voedingen in de nachtelijke uurtjes zijn bekende fenomenen in de kraamperiode. Een pittige tijd voor zowel jezelf als voor je relatie en waar je gek genoeg maar weinig over hoort van andere newborn parents. Maar ik zie het ook als een periode van innerlijke groei en spirituele ontwikkeling. Tenminste, als je er voor openstaat en er op die manier naar wil kijken.

De kraamperiode is voor mij nog maar negen maanden geleden, dus ik weet nog heel goed hoe ik me gevoeld heb. Sterker nog, ik zal het nooit vergeten. Ik heb het dan niet over de eindeloze moederliefde, gevoel van euforie (wat ook zeker waar is). Nee, ik heb het over de-tranen-uit-je-tenen-huilen- en de ik-word-gek periode, mede door de hormonen die na de bevalling – nog erger dan tijdens de zwangerschap – door je lijf gieren. Waardoor je het gevoel krijgt (en je partner overigens ook) dat je een andere ik ben. Een donkere kant die de overhand neemt. Precies die donkere kant die we allemaal hebben, maar normaal gesproken politiek correct kunnen wegdrukken. Die donkere kant zorgt ervoor dat je er niet meer van weg kunt kijken. Niet meer wegkijken van de emoties als boosheid, verdriet of frustratie die er nooit mochten zijn. Niet meer wegkijken van die gewoontepatronen waar je elke keer weer tegen aan loopt, waar je je bijna mee bent gaan identificeren.

Je zintuigen staan op scherp, je chakra’s wagenwijd open.

Nee, de periode na je bevalling is een periode om dit alles nog eens goed te doorvoelen. Alles wat nog niet voldoende in jezelf geheeld is, wordt keihard naar de oppervlakte gebracht. Een in-your-face- gevoel. Je kan niet anders dan er naar kijken en toelaten. Alles wordt uitvergroot, mede door (of dankzij) de hormonen in je lijf. Je zintuigen staan op scherp, je chakra’s wagenwijd open. Gevraagd en ongevraagd komt er van alles bij je naar binnen. Of het nou bij je past of niet. You have to deal with it. Ja, in het moment is het zwaar. Heel zwaar. Waarschijnlijk precies de reden waarom je er nauwelijks over hoort van andere kers-verse ouders. (Immers, je grootste wens is uitgekomen waar je zoooo lang op hoopte, dus geen reden tot klagen… Toch? Of toch wel?) Anyways! Wanneer je een paar maanden verder bent, wordt de waas of bubbel waar je in de beginperiode in leefde, langzaam maar zeker minder. Totdat je jezelf weer kan zien. Weer bent. En guess what, je komt je kraamperiode (zeker niet 6 weken, eerder zes maanden) uit als een verbeterde versie van jezelf. Karishma 3.0 (inmiddels al enige releases achter de rug).

De geboorte van je kind, zorgt dus ook voor de geboorte van een brand-new-you.

Ik zie deze ‘kraamperiode’ als een periode van spirituele groei. Je wordt alle kanten op geslingerd, maar na vier tot zes maanden (voor mij in ieder geval) voelt het ineens ruimer, lichter (ook in kilo’s ja!). Alles wat zich vast had gezet in mijn lijf aan te veel oude zooi, is opgelost. De wereld ziet er ineens heel anders uit. Het voelt alsof je weken aan intensieve therapie hebt gedaan, of een retraite (ja dat klinkt beter) en er als herboren uitkomt. De geboorte van je kind, zorgt dus ook voor de geboorte van een brand-new-you. Het huilen (kraamtranen of niet), werkt helend. Alles wordt zo intens ervaren, zodat je er vervolgens dankbaar en liefdevol afscheid van kan nemen. Eindelijk! Het voelt opgeruimd en ik voel mijn innerlijk licht steeds meer schijnen. Laat de zomer maar komen!

Het huilen werkt helend.


I’m starting over.

  • A new pattern of thoughts
  • A new wave of emotions
  • A new connection to the world
  • A new belief system in myself

Bron: Unkown

Ik werk ruim 8 jaar bij hetzelfde bedrijf. En ik heb er 8 jaar over gedaan om er achter te komen wat het effect van loslaten is. Niet alleen er achter komen, maar ik heb het tot in de puntjes van mijn haren, tenen en neus ervaren. Het loslaten van mijn werk dus. Met werk zat ik er altijd zo krampachtig in. Ik voelde me TE verantwoordelijk, TE betrokken en vatte dingen vaak TE persoonlijk op. De ideale mix voor een burn-out overigens (vaak ook in combinatie met een gevoel van niet gehoord en gezien worden). Ik durfde niet, maar tegelijkertijd moest ik wel van mezelf en daardoor trok ik telkens leidinggevenden aan waarbij ik nog meer moest. Ik vond mezelf niet goed genoeg, en daardoor vonden mijn leidinggevenden dat ook. (What you believe, is what you get.) Mezelf móeten veranderen, mezelf profileren, presteren, mezelf laten zien en laten horen. Precies die dingen waarvan ik dacht dat je zo ‘hoorde’ te zijn. Precies dat wat eigenlijk helemaal niet bij mij paste. Maar omdat ik het verwachtte van mezelf, spiegelde de buitenwereld deze verwachting ook weer terug naar mij. En daardoor belandde ik in een vicieuze cirkel van trekken en halen, niet gehoord voelen en mezelf kwijtraken in de afgelopen jaren op het werk. Een bekend fenomeen overigens, met name onder de jongeren tussen de 20 en 30 jaar in deze prestatiegerichte maatschappij, oftewel burn-out. n.

Maar omdat ik het verwachtte van mezelf, spiegelde de buitenwereld deze verwachting ook weer terug naar mij.

Ondanks het feit dat ik met een naar gevoel (door mijn werk of door mezelf?) mijn zwangerschapsverlof inging, kwam ik er tijdens mijn verlof helemaal los van. Los van mijn werk. Los van het negatieve zelfbeeld wat ik had en los van het idee in mijn hoofd dat ik heel veel moest (zijn). Het enige wat op dat moment ‘moest’, was genieten van de tijd die ik had met mijn baby. En dat ging helemaal vanzelf, ik hoefde daar geen moeite mee te doen. (Thank you baby!) Het was genieten met volle teugen. En ik ervaarde voor het eerst zo overduidelijk wat het deed met mijn lichaam en geest.

Ik had door de manier waarop ik met mijn werk omging niet meer door hoeveel spanning ik droeg in mijn lijf. Ik had al zo lang last van gespannen nek en schouders en een pijnlijke onderrug dat ik het niet eens meer doorhad. Het hoorde er bij. En daardoor viel het niet meer op en werd het gewoon. Maar in mijn verlof konden mijn lichaam en geest helen. Ik voelde weer hoe het was om niet meer moe te zijn in mijn hoofd. Babymoe is echt iets totaal anders dan werkmoe! Net zoals ik nu weet dat slaap hebben en moe zijn ook twee totaal verschillende dingen zijn! Ondanks de weinige uurtjes slaap, had ik zoveel energie. En inspiratie! De mooiste ideeën borrelden op. Maar daarover een ander keer meer. Nog nooit voelde ik me zo dicht bij mezelf, zo in het hier en nu en zo gelukkig met…MIJ!

Ik voelde weer hoe het was om niet meer moe te zijn in mijn hoofd.

Ik kwam helemaal los van het werk. Ik was er zelfs klaar mee en klaar voor om er afscheid van te nemen. Tijd voor iets anders dacht ik. Maar toen ik na mijn zwangerschapsverlof weer naar werk ging, vol met blije baby energie, gebeurde er iets magisch. De wereld leek er anders uit te zien. Leek ja, want eigenlijk was alles nog steeds hetzelfde. Maar ik zat er anders in. Ik had losgelaten. Geen krampachtig gevoel meer van moeten op het werk. En daardoor voelde alles luchtiger. Mijn collega’s vond ik ineens veel leuker. En zelfs mijn (nieuwe) leidinggevende. Er kwamen kansen op mijn pad, alsof het nu in mijn schoot geworpen werd nu ik los had gelaten. Zonder het krampachtige moeten, heb ik nu veel meer een vrij gevoel waarbij ik eindelijk echt geniet en mezelf kan zijn. Ik zag mezelf niet meer rondlopen bij deze werkgever. Maar het was net alsof het universum mij wilde laten zien ‘kijk Karishma, zo kan het ook’. I get it now! Thank you!

Ik besef nu dat je helemaal geen leven hoeft te leiden waar je continu vakantie van nodig hebt. Want ik reisde wel 3x per jaar de wereld rond om maar even op adem te kunnen komen (en ook omdat ik een (ontdekkings)reiziger ben). Ik snakte ernaar, keek er naar uit en dacht het harder nodig te hebben dan zuurstof. Weer even opladen. Ja even, want zodra je weer aan het werk ging was dat gevoel als sneeuw voor de zon verdwenen en keek je alweer uit naar de volgende vakantie. Nee, zo hoeft het voor mij niet meer. Ik hou van mijn leven, met of zonder vakantie. Met mijn huidige baan of zonder. Met zonneschijn of zonder.

Ik wil een leven leiden waar je geen vakantie van nodig hebt.